“Push, push!” schreeuwt onze taxichauffeur Ali, terwijl hij vol gas geeft. Het zand schiet alle kanten op en de rook bedwelmd ons zowat, maar de auto verschuift geen millimeter. “Try, try!” klinkt het uit het witte wagentje. Met man en macht proberen we de auto uit de kuil te krijgen, maar hij geeft nog steeds geen kick. Ali stapt uit, haalt de zweetdruppels met een stoffen zakdoek van z’n gezicht en staat ietwat beteuterd naar zijn witte beige met zand gecamoufleerde Saipa 31SE te kijken.

Daar staan we dan, in de volle zon met bijna veertig graden. Nu is de Iraanse Maranjab-woestijn ineens wel heel erg groot en wij ineens bijzonder klein. Ik ga naast Ali staan, zet m’n handen in mijn zij en kijk minstens even beteuterd naar de auto. “Walk?” vraag ik ‘m en we schieten beiden in de lach. “No,” antwoord Ali, “let’s find wooden sticks”.

saipa, iran, maranjab, woestijn, desert, white, car, sand, zand, auto
De vastgelopen Saipa 31SE

Met de hulp van Allah

Even later nemen we opnieuw positie achter de auto, terwijl het zweet over m’n rug loopt. “Push!” wordt er opnieuw geschreeuwd uit de Saipa en het gaspedaal gaat weer tot de bodem. Na een paar keer heen en weer wiegen lijkt er plotseling beweging in het karretje te komen en schiet-ie uit het gat. De kurkdroge houten takken die we voor de banden hebben gelegd hebben geholpen! Ali, die nog steeds met zijn voet op het gaspedaal zit geklemd, zigzagt als een ongeleid projectiel tussen de kuilen door naar een verhard stukje woestijn. We rennen er achteraan en horen, zo gauw de auto stilstaat, wat gebrabbel uit de auto komen. Allah heeft ‘m blijkbaar het laatste zetje weten te geven.

De Maranjab-woestijn

We rijden verder door de Maranjab-woestijn, ten noordoosten van de Iraanse handelsstad Kashan en gelegen in de provincie Isfahan. Deze gortdroge woestijn is precies wat je van een woestijn verwacht: zandduinen, wilde kamelen en zand en stenen zover je kunt kijken. De belangrijkste must-see van de Maranjab-woestijn is de ruim 400-jaar oude karavanserai, een soort ‘snelwegmotel’ voor handelaren die over de vroegere Zijderoute reisden. Echter, wij gaan de andere kant op en laten dit links liggen. We zijn namelijk op zoek naar iets wat er wel moet zijn, maar nergens aangegeven staat. Het kleien Karshahy-kasteel.iran, maranjab, desert, woestijn, view, panorama, uitzicht, mountains, snow, bergen, sneeuw, stones, rocks, stenen, rotsen, sand, zandiran, maranjab, desert, woestijn, view, panorama, uitzicht, mountains, snow, bergen, sneeuw, stones, rocks, stenen, rotsen, sand, zand

Het kleien zandkasteel Karshahy

Zonder te stoppen, vanwege de hitte, rijden we verder over het bloedhete zand en de kleine steentjes. Ik blijf me verbazen over het uitzicht van de Maranjab-woestijn en de desolaatheid van deze plek. Kurkdroog met her en der enkel een woestijnplant, terwijl in de verte de bergtoppen met sneeuw bedekt zijn. Een bijzonder contrast. Kilometers ver kunnen we kijken, zonder een auto te zien. We zijn alleen in deze wijde uitgestrektheid.

Na enige tijd te hebben rondgereden doemt ineens, verstopt in de woestijn en out of the blue, de imponerende ruïne van Karshahy op. Naarmate we dichterbij komen wordt het zicht steeds surrealistischer. Deze massieve ‘modderburcht’ is volledig gebouwd met donkerrode klei vermengd met stro en ligt op een afgelegen plek temidden van zand, stenen en rotsen. Nu niet voor te stellen, maar dit moest in een ver verleden toch een onneembare vesting op een tactische plek zijn..

iran, karshahy, kasteel, castle, desert, woestijn, maranjab, zand, sand, dunes, duinen, rocks, stenen, stones, rotsen, mountains, bergen, ruine, ruïne, car, auto

Poreuze muren

Het complex ziet er, ondanks haar eeuwenoude geschiedenis en de eeuwig brandende zon, nog vrij goed uit. Natuurlijk, de details zijn inmiddels vervaagd, maar in grote lijnen staat alles nog precies zoals vroeger. Ali parkeert de auto zo dichtbij mogelijk en geeft aan dat hij blijft wachten tot we uitgekeken zijn.

Via een aantal rotsen klimmen we naar binnen en komen we in een soort gang uit met aan de rechterkant allemaal kamers. Dankzij de schaduw is de temperatuur hier voor ’t eerst vandaag aangenaam en we besluiten het vooral rustig aan te doen. Wel moeten we oppassen waar we lopen, aangezien het allemaal erg poreus is en de grond bezaaid is met afgebrokkeld gesteenten.

Wat volgt zijn nog meer vierkante ruimtes, al dan niet met een open ‘raam’, maar ook een waterstelsel en diverse schuttersgaten. Duidelijk is dat dit een verdedigingsfort was en -gezien de locatie- gebouwd is in de periode van het Perzische Rijk en de topdagen van de Zijderoute. Maar zeker weten doe ik het niet…

karshahy, castle, kasteel, ruine, ruïne, iran, kashan, maranjab, desert, woestijn, cley, klei, sand, zand, boog, arch

karshahy, castle, kasteel, ruine, ruïne, iran, kashan, maranjab, desert, woestijn, cley, klei, sand, zand, fortress

85 Europeaanse kilo’s

Eenmaal bij de ‘binnentuin’ aangekomen valt pas echt goed op hoe groot deze ommuurde ruïne is en wat een werk het moet zijn geweest om dit uit klei op te trekken. We lopen van hoek naar hoek en klimmen uiteindelijk omhoog tot bovenop de verdedigingswand, vanuit waar je het complex kunt overzien.

Ondertussen is Ali ook weer wakker en hij schreeuwt ons toe dat we voorzichtig moeten zijn, aangezien 85 Europeaanse kilo’s wel eens wat teveel kunnen zijn voor de klei. Met een nieuwe voorraad zweetdruppels op m’n borst komen we veilig beneden terug en besluiten dat het genoeg is geweest. Veel te heet. We nemen nog snel een paar foto’s van de omgeving van het fort en stappen voldaan de auto in. We hebben het Karshahy-kasteel gevonden, in de verlatenheid van de Maranjab-woestijn. Tijd om terug te keren naar Kashan. Als ons witte autootje het maar volhoudt…

karshahy, castle, kasteel, ruine, ruïne, iran, kashan, maranjab, desert, woestijn, cley, klei, sand, zand, panorama, view, uitzicht

Waar vind ik de Maranjab-woestijn/Kashan op de kaart?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Verstuur je reactie
Typ hier je naam