“Hello,” hoor ik achter me, “where are you from?”. Ik draai me om en zie haar donkere, indringende ogen. Haar gekleurde hoofddoek bedekt op nonchalante wijze haar donkere haar en ik moet toegeven dat het eigenlijk wel iets heeft. “Holland” antwoord ik en ze begint te lachen. “Ahhh, Holland, I love that country! My name is Ferhida, you?”.

Teheran mag dan wel een duistere naam hebben, maar eigenlijk is het een doodnormale stad. Met normale mensen, normale winkels en normaal verkeer (wat overigens niet betekent dat ze ook normaal rijden). En ze spreken Engels. Jongeren dan. En Ferhida is zo’n jongere, zo eentje met een smartphone en Instagram, hippe schoenen en make-up.

teheran, tehran, iran, walking, lopen, mensen, people, normal, normaal, capital, hoofdstad, mountains, bergen, sneeuw, snow, traffic, verkeer, roundabout, rotonde
De rotonde bij het Tajrish-plein met op de achtergrond de besneeuwde bergtoppen

De selfiecultuur

“Can I take a picture with you?” vraagt ze op haast kinderlijk onschuldige wijze. Lachend kijk ik haar aan, zo’n vraag zou in Nederland nou net niet gesteld worden. “No problem” antwoord ik en ze zet haar smartphone op ‘selfie-mode’ en na mijn two seconds of fame besef ik dat ik over vijf minuten vereeuwigd ben op haar Iraanse Instagram-account.

Een selfie. Doodnormaal. Iets wat extreem populair is in Iran, net zoals in Nederland. En eigenlijk net zoals in de rest van de wereld. In Iran is het echter zo doodnormaal dat ze zelfs een heus ‘selfie-standbeeld’ hebben neergezet, recht tegenover de Azadi Tower. Pikanter kan het contrast haast niet zijn. Enerzijds het megalomane monument ter ere van de ‘bevrijding van de sjah’ en anderzijds een selfie-monument.teheran, tehran, capital, hoofdstad, iran, selfie, monument, statue, standbeeld, azadi, toren, tower, shah, sjah, revolution

Geen brandende Amerikaanse vlaggen

Lopend door Teheran voel ik me eigenlijk helemaal niet zo opgelaten als ik van tevoren had gedacht. Ik zie lachende en opgewekte gezichten, drukbezochte winkels met neonreclame aan de buitenkant en ontelbare koffie- en eettentjes. Terwijl ik op een bankje ga zitten aanschouw ik aandachtig het dagelijkse leven dat aan me voorbij trekt. Mensen doen boodschappen, maken een praatje met elkaar en gaan naar school of hun werk. Eigenlijk ben ik gewoon verbaast. Verbaast omdat ik geen standrechtelijke executie zie, geen zwaar bebaarde jihadist met nucleaire bommen onder zijn shirt en ook geen menigte die Amerikaanse vlaggen aan het verbranden is. Het lijkt hier wel normaal.

[…] geen zwaar bebaarde jihadist met nucleaire bommen onder zijn shirt […]

Ik denk terug aan Ferhida. Met haar hoofddoek. Zo nonchalant, misschien zelfs een tikkeltje recalcitrant om toch even tegen het strenge regime (want ja, dat is er wel) aan te schoppen. Eigenlijk zoals zoveel vrouwen doen. En zoals bij ons gebeurde in de hippietijd. Ook daarin verschilt Teheran eigenlijk niet zoveel met Amsterdam. Ok, hier hebben ze te maken met een overheid die de keuze tussen vrijheid en traditie allemaal nét even wat lastiger maakt, maar er zit wel beweging in. Net als dertig jaar geleden in Nederland.

teheran, tehran, iran, walking, lopen, mensen, people, normal, normaal, capital, hoofdstad, mountains, bergen, sneeuw, snow
Normale mensen op een normale dag bij de Tabiatbrug

Wat een gigantische stad

Het is bijna 18:00u als ik, na het aanhoren van de verplichte voorlichting over de bouw van de Borj-e Milad (de Milad Tower), de lift uitstap en uitkijk over Teheran op een hoogte van 315 meter. Wat een gigantische stad! En bij een gigantische stad horen gigantische files en dat kun je aan Teheran wel overlaten. Overal staan de wegen muurvast en danst het opgepoetste staal zich in lange, haast eeuwigdurende rijen voort. “Yes, traffic in Teheran is horrible” klinkt het en ik kijk, haast verschrikt, naast me. Een oudere man met een misschien nog wel ouder gebit hangt haast suïcidaal tegen de dikke gevlochten afscheiding aan. Opnieuw iemand die graag een praatje maakt, Ferhida was dus geen uitzondering met haar vriendelijkheid. “Yes… just like Holland” antwoord ik. Hij knikt en kijkt opnieuw naar het fileleed op de plaatselijke A2 en A15. “Horrible. But where are you from?”.

teheran, iran, tehran, orange, sunset, zonsondergang, milad, milad tower, milad toren, toren, uitzicht, panorama, hoogbouw, skyline
Zonsondergang over Teheran

Take-away-koffie

De zon is achter de imposante bergen rondom Teheran gezakt en het begint donker te worden. Het opgepoetste staal wordt vervangen door rode lichtjes, welke nog steeds zij aan zij dansen in lange rijen. Tijd voor koffie. En wat is er fijner dan koffie? Juist, take-away-koffie. En laat ze daar nou, net als in Nederland, een groot fan van zijn. Ik reken vierduizend Toman af (ongeveer €1) en loop gewapend met mijn dubbele espresso in een kartonnen bekertje weer naar buiten. Net op het moment dat ik staar over de stad en mijn gedachten afdwalen naar allerlei vooroordelen, word ik op mijn schouder aangetikt. Het is zijn twee vrolijk ogende jongeren, jaar of twintig. “Uhm, hello sir… uhmmm… Can we maybe take a picture with you?”.

Teheran, wat ben je toch een doodnormale stad.

Travel video over Teheran

Nog niet genoeg van Teheran? Check dan onderstaande video! En wil je weten wat er nog meer te doen is, lees dan deze blog.

Waar vind ik Teheran op de kaart?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Verstuur je reactie
Typ hier je naam