De klok slaat bijna 16:00ur als ik bij de Grieks-Albanese grens aankom. Het is rustig en kan meteen doorrijden naar de douanierspost waar ik de motor stilzet en mijn helm openklap. Ik overhandig mijn papieren en paspoort welke ik na een korte check met een instemmende knik weer terug krijg. Alles opgeborgen draai ik de sleutel om en start de motor. Huh? ’t Blijft stil. Opnieuw dan, maar ook nu blijft het stil. “Godver” zeg ik hardop en probeer het verwoed nogmaals. Wederom zonder resultaat. “Krijg toch de ***” vervolg ik mijn relaas terwijl ik afstap en symbolisch op m’n helm krab. Tegen beter weten in blijf ik het proberen, maar er gebeurt niets. De startmotor blijft weliswaar ronddraaien, maar hij slaat niet aan.

Daar sta ik dan, letterlijk op de grens tussen Albanië en Griekenland. Recht tegenover een Griekse douanier die me schaapachtig aankijkt, terwijl er zich achter me een kleine rij auto’s begint te vormen. In een laatste poging de motor aan de praat te krijgen, schakel ik naar z’n twee, begin te rennen en laat de koppeling schieten. Er volgt een klein schokje, maar dat was het dan. Het is weer stil. Beteuterd loop ik terug naar de douanier en vraag of ik de motor terug mag duwen, terug Griekenland in. Hij knikt instemmend.

griekenland, pech, albanië, grens, albanese-griekse, border, greece, albania, motor, motorcycle, motorbike, honda, cbr1000f

Terug naar Igoumenitsa

“Het kan twee uur duren voordat de Griekse pechhulp er is”, zegt de vriendelijke dame van mijn reisverzekering via de telefoon. Fijn, twee uur wachten in de bloedhitte. Uit frustratie koop ik bij het sfeerloze restaurantje een klef broodje en een flesje water, waarna ik mezelf buiten op een plastic stoel plant. Ik besluit de familie van het Albanese appartement waar ik logeer te bellen om ze te laten weten dat ik pech heb, maar hoop voor de grenssluiting terug te zijn.

Zo mooi als de witte kronkelweg een paar uur geleden was, zo vervelend vind ik ‘m nu

Aan de twee uur bleek niets gelogen, want het is 18:00u als er een geelwitte sleepwagen aan komt rijden. Na wat onderzoek lukt het de monteur om de motor met startkabels aan de praat te krijgen, maar de accu moet wel vervangen worden. Terug naar het Griekse kustplaatsje Igoumenitsa dus, een rit van een klein uur. En zo mooi als de witte kronkelweg een paar uur geleden was, zo vervelend vind ik ‘m nu. De grens sluit om 23:00u en ik voel er weinig voor om zonder spullen een te duur hotel te moeten zoeken, terwijl mijn appartement in ’t Albanese Ksamil op slechts 25 kilometer van de grens ligt.

igoumenitsa, pech, road, road, greek, greece, griekenlandFuck my life

De eerste motorzaken die we aandoen zijn gesloten en langzaam begint de moed me inde schoenen te zakken. “Moto Bellas, we go there” zegt de Griekse ANWB-monteur die ook zichtbaar geïrriteerd is. We rijden door de kleine straatjes van Igoumenitsa en komen rond 19:15u aan bij de motorzaak. Van binnen is het een typische garagezooi, inclusief Playboy-posters aan de muur en een ratjetoe van (oude) motoren.

De dikke zwaar behaarde Griekse eigenaar, gekleed in een blauwe overall, komt op z’n dooie gemak aanlopen en steekt met wat moeite zijn grote, ongewassen hand uit. “Kalispera, I’m Nikos”. We schudden elkaar de hand. “Chaírete, I am Nikitas” antwoord ik. Hij kijkt me verbaasd aan en begint ineens te lachen. “Nikitas? Are you Greek?”. Ik leg uit hoe mijn ouders bij deze naam zijn gekomen en het ijs is direct gebroken. Terwijl we beiden een sigaret opsteken en hij zich over de motor ontfermd geeft-ie al snel te kennen dat ze de juiste accu niet hebben. Sterker nog, dit type accu is nergens in Igoumenitsa te krijgen is en zal dus besteld moet worden. Fuck my life…

greek, greece, griekenland, igoumenitsa, moto bellas, motorcycle, motor, motorbike, garage, pechRace tegen de klok

“No,” zeg ik, “I need to go back to Albania. The border will close at 23:00u, so what can we do?”. Begrijpend knikt hij, neemt een flinke hijs van zijn peuk en wendt zich tot zijn drie jongere werknemers die een paar motoren aan het poetsen zijn. Er volgt wat Grieks gebrabbel, waarna een van de jongens direct de telefoon pakt en na een paar minuten weer ophangt. Hij heeft het voor elkaar gekregen om de juiste accu vanuit Ioannina, 80 kilometer verderop, in Igoumenitsa te krijgen. Vanavond nog, al wordt ’t wel een race tegen de klok.

De plastic bekertjes worden ohne ende gevuld met slappe koffie en we praten over voetbal

Binnen no time is hij, Dinos genaamd, vertrokken en gedurende de twee uur die volgen zitten we buiten op de stoeprand te wachten. Inmiddels hebben er zich twee vrienden van Nikos aangesloten en terwijl de plastic bekertjes ohne ende gevuld worden met slappe koffie praten we over voetbal (Olympiakos, Panathinaikos en Ajax) en over mijn reis waar ze alles over willen weten. Vooral waarom ik zo gek ben om in mijn eentje naar Albanië te gaan. “Maláka!”.

Greek are the best in resting

Iets na 21:00u komt Dinos terug met een doos achterop zijn motor gebonden. De accu! Alleen is er een ‘probleempje’: de accu moet eerst even ‘rusten’ voordat ze ‘m kunnen plaatsen. Opnieuw krijg ik het benauwd en begin in mijn hoofd al te rekenen hoe hard ik moet rijden om op tijd bij de grens te zijn. Nikos merkt dit ook en stelt me gerust. “No problem, Nikitas, let’s grab a cigarette and coffee”, terwijl ik de accu zie staan op de stoeprand.

Een half uur later is het dan zover, het moment suprême waar ik zolang op gewacht heb. Ze sluiten de accu en alle toebehoren weer aan en draaien de sleutel om. Vol goede moed wacht ik op het geluid van een grommende uitlaat. Niks. Het blijft stil. Wederom volgt een scheldkannonade, al is het ditmaal in mijn hoofd. “Kolasménos, Niek!” roept Nikos, “I will fix it!”. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het inmiddels al bijna 21:45u is. Ik moet echt uiterlijk om 22:00u weg in de hoop op tijd bij de grens te zijn. “No problem, Nikitas, no problem” zegt Dinos die ook merkt dat ik zenuwachtig begin te worden. Ze halen de accu er opnieuw uit en laten deze opnieuw ‘rusten’. “Greek are the best in resting” zegt Nikos met een knipoog.

greece, griekenland, flag, vlag, border, grens, hellas, sun, sky, blauwe lucht, lucht, zonEnkel cash?

Twee slappe koffie later zit de accu er wederom in en wat blijkt? Tot mijn verbazing slaat de motor direct aan! Ik slaak een zucht van verlichting en zie dat het nog nét geen 22:00u is. Er is nog hoop!

“Efcharistó, Nikos, efcharistó” zeg ik overenthousiast en geef hem een ferme handdruk. Hij vlucht naar de kassa en draait snel de bon uit. Ondertussen tover ik mijn bankpas tevoorschijn, maar voor ik het weet schudt Nikos zijn hoofd. “No card, only cash is possible”. WTF? Meen je dat?! “Uhm,” stotter ik, “ok… where is an ATM?”.

Op hoog tempo razen we op twee motoren achter elkaar aan richting het centrum van Igoumenitsa waar de dichtstbijzijnde pinautomaat zit. Ik trek honderd euro uit de muur, overhandig Nikos er vijfenzeventig van en geef ‘m, zonder ik het door heb, een stevige omhelzing. “Hopefully we will never meet again” zeggen we beiden met een grote lach.

Stuiteren in het donker door Albanië

Als een ongeleid projectiel scheur ik voor de derde keer vandaag over de kronkelweg, dwars door gehuchten als Ragio, Asprokklisi en Sagiada, en kom bijna stipt 23:00u aan bij de grens. Dezelfde douanier als vanmiddag zit er nog steeds, maar hij gebaart me ditmaal met een grote lach op zijn gezicht dat ik meteen mag doorrijden. Na een paar honderd meter zie ik de Albanese vlag wapperen bij de goed belichte grensovergang. Ik ben op tijd! Na een vlotte papier- en paspoortcheck rijd ik eindelijk Albanië binnen. I made it! De enige opgave die nu nog resteert is in het donker de laatste 25 kilometer overleven op het Albanese wegdek. Of wegdek, eigenlijk is het niet meer dan een veredeld grindpad met flinke kuilen die in het donker onzichtbaar zijn.

Yamaz, my friend, we are happy you are back home!

Om 23:30u (in Albanië is een uur vroeger dan in Griekenland) kom ik uitgeput aan bij m’n appartement en zie tot mijn verbazing dat de familie van de eigenaar nog buiten zit. “Niek,” roepen ze in koor, “you are back!”. Ik vertel ze, terwijl de raki meteen wordt ingeschonken, het hele verhaal en ze beginnen allemaal te lachen. “You know, Niek,” zegt Dorjan, “we have called the customs to tell them that you may be later than 11pm because of a broken vehicle. They said it was ok, because we know them. So, there was no need to rush, haha! Yamaz, my friend, we are happy you are back home!”.

Waar vind ik Igoumenitsa op de kaart?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Verstuur je reactie
Typ hier je naam